Varošica Požega izrasta u prostranoj i osunčanoj kotlini u kojoj se granaju donji tokovi Skrapeža, Moravice i Đetinje. Najniža zona naselja, aluvijalna ravan, zatvorena je sa severa ograncima Maljena, sa istoka masivima Ovčara i Kablara, sa juga Blagajom i sa zapada blagim padinama Trešnjevice. Prilikom urbanističkog uobličavanja mesta, a prema regulacionoj liniji koju je postavio Lazar Zuban, sekretar Kneževe kancelarije još 1832. godine, naglašen je kružni trg nastao povlačenjem središnjih transferzala u centru na mestu gde se ukrštaju glavne ulice. Oko njega su grupisane trgovačke radnje, zanatske radionice, kafane, privatne kuće, a u podzadini ima dovoljon mesta za bašte i voćnjake. Poslovni i društveni život čaršije odvijao se na pijaci, tu su sklapani pazari i održavani vašari na Petrovdan i Sv. Petku. Iz otvorenih vidika na starim razglednicama uočava se da u živopisnoj panorami Požege dominiraju prizemne kuće, a neke koje su izgrađene sa više ambicija, u neoklasičnom stilu, imaju pridzemlje i sprat.
Malo je sačuvanih narativnih izvora stare Požege. Na putu kroz Srbiju, engleski putopisac Andrew Archibald Paton 1843, godine beleži: ....."Posle dvočasovnog jahanja od Užica, mi ugledasmo Požegu u sredini široke ravnice; pošto smo se spustili, prešli smo Skrapež preko jednog elegantnog mosta od šesnaest lukova, i ušavši u selo, odseli smo u jednom skromnom hanu, mada je Požega kao embrio grada simetrično i geometrijski podignuta. Po ostatcima jedne divne arhitekture, mora da je bila rimska kolonija. U prijatnom susretu sa varošicom, austrijski putopisac Felix Kanitz iznosi svoje viđenje Požege (1960 i 1888): "Požega je kao Karlsruhe, izgrađena u obliku lepeze. Na kružnu Veliku pijacu, u čijem sedištu stoji prozaična kućica sa opštinskom vagom, izlaze četiri glavne ulice ove varošice, koja u 269 domova ima 1460 duša. Kao i badenska, Požega ima vrlo lep položaj i bogata je antičkim predmetima...."